Auteur: nikol

Mijn liefste Zelf,

ik schrijf je een brief. Ik weet niet waarom. Gewoon omdat ik dat nog nooit gedaan heb. En zeker niet met de aanspreking ‘liefste Zelf’. Het is goed dat ik dat eens doe. Dat ik jou eens zeg hoe dankbaar ik ben dat jij er bent en dat je er altijd was. Het klinkt zo…

Door nikol 17 maart 2019 Uit

Droom

Ik open een deur en zwaai naar mijn geliefde. Dag schat! Ik ben effe weg, een boek gaan schrijven. Hij knikt en zegt: da’s goed, doe dat maar, ik zie je straks dan wel. Ik ga op weg en schrijf een boek, dat van mijn leven. Al is het maar voor even. (70)

Door nikol 1 maart 2019 Uit

Tijgervel

Ik zit samen met mijn Tijger in het gras, in de zon. Hij ligt naast mij te waken, terwijl ik langzaam over zijn rug streel. Zijn vacht is zo zacht en toch zo ondoordringbaar sterk. Hoe zou het zijn om in zo’n pracht van een vacht te mogen leven? Veilig, beschermd, warm vanbinnen, bestand tegen…

Door nikol 24 februari 2019 Uit

Het Nu

Er is geen waarheid boven deze van dit moment. Alleen wat nu is, is. Dan is het weer weg. Nu is er een nieuwe Nu. Er is altijd Nu. Dat is waar. Nu ben ik Hier. Nu weer. En Nu. Nu. . (72)

Door nikol 16 februari 2019 Uit

Hoog Bezoek

Ik ruim mijn Kamer op, hierboven, want er komt Hoog Bezoek. Mijn Reisgezel, mijn Indiaan en Tijger helpen mee.Wie of wat komen zal, dat weten we niet,maar dat het komen zal,dat weten we wel. Mijn Linkerkamer is wat stoffig. Alle boeken in de rekken worden afgestoft en netjes geordend. Mijn Indiaan bladert in mijn schrift…

Door nikol 10 februari 2019 Uit

Tijger

Er zit een Tijger in mij, ergens diep, diep, diep vanbinnen. Hij ligt daar in een diepe slaap, ver verscholen voor Buiten. Ik weet dat hij daar is en probeer al heel mijn leven hem daar te houden, verstopt voor Buiten, weggedommeld in een soort lethargische slaap. Nu is er iets in mij dat hem…

Door nikol 26 januari 2019 Uit

Stilte 2

Als het me lukt om mijn denken te stoppen, mijn gedachten en stemmetjes gewoon te laten zijn, er niet naar te luisteren… dan is de Stilte die ontstaat zo weldadig, daar heb ik geen woorden voor. Alleen weldadige tranen. Ze rollen over mijn wangen. (75)

Door nikol 13 januari 2019 Uit

Ankerpunt

De Boom is mijn Ankerpunt geworden. Ik ga er regelmatig naartoe. Hij weerspiegelt mijn ongeduld en herinnert me eraan dat ik meer moet stilstaan, alles op eigen tempo moet laten ontwikkelen. Ik kan niet sneller groeien, hoe graag mijn ego dat ook zou willen. Ik zit stil, op de bank bij de Boom. Mijn ego…

Door nikol 12 januari 2019 Uit

Terug

Ik keer terug naar mijn Boom. Niet de Boom die ik als Kind kende, maar de Boom waar ik tegenwoordig een connectie mee heb. Hij staat langs het water, aan een meertje. Ik klim er niet in, ik ben geen Kind meer. Ik leun ertegen, omarm hem en voel onmiddellijk vertrouwen, alsof deze Boom mij…

Door nikol 5 januari 2019 Uit

Weg kwijt

Ik sta stil. De weg die ik insloeg, loopt dood. Ik kan hier niet verder. Ik zal een eind terug moeten. Waarom is mijn Weg zo moeilijk te vinden? Voor ik aan de Tocht begon, kreeg ik instructies mee: volg uw eigen kompas, hou hoofd, hart en buik in balans. Dat is makkelijker gezegd, dan…

Door nikol 29 december 2018 Uit